MONDRIAAN

dinsdag 14 maart  2017
16.00 UUR

RUYTER

van: Vlissingen

naar: Breskens

82 x 12 x 5 (draft) m

DREDGER

Vader der Vlissinger Vaderen loopt bijna onder water. De Ruyter komt langs. Slechts een fractie van het schip krabbelt aan het oppervlak van de Westerschelde. De rest is diep gezonken. Moddervet. Mudjevol.

Ik moet iets bekennen. Vorige week vroeg ik me af waar ik aan begonnen was. Iedere dag een voorbijkomend schip tekenen... En vandaag ben ik nog niet eens op de helft! Eigenlijk is het tekenen van schepen helemaal niet zo bevredigend. Het zijn vaak logge dingen die moeten functioneren binnen de dimensies van hun formaat. Hoogte x lengte x breedte. Vanuit mijn tekenpositie ogen ze als gladgeschoren of gladgeschuurde zeebeesten. En dan de kleuren! Foei. Ik gebruik in dit project slechts de primairen. Rood, blauw, geel.... Ik ontving vandaag een reacie van Willem op de tekening van gisteren : "Beetje Mondriaan(kleuren). Of doe ik je nu tekort?"

Nee, Willem. Jij doet me niet tekort. Misschien doe ik mezelf tekort met dit onderwerp. Het zijn inderdaad vaak Mondriaankleuren. Ik haal mijn vreugde uit die luchten en het water die nooit hetzelfde zijn. Ze contrasteren fantastisch met dat gladde, felgekleurde staal. In die luchten kun je nog wat emotie en fantasie kwijt... En ja: de schepen ogen als de enige kleurtjes uit een goedkoop potlodendoosje.

Toch ben ik er de afgelopen dagen weer van gaan houden: de anatomie van de schepen. Ruyter is een baggeraar. En hij lag vanmiddag werkelijk helemaal vol met slib van de bodem hier ergens in de buurt. Benieuwd wat ze daar in Breskens mee gaan doen. In ieder geval is Ruyter vrolijk gekleurd. Who's afrais of red, yellow and blue?

Ik niet.

PERSEUS

dinsdag 13 maart 2017
13.10  UUR

PERSEUS

van: Steenbank

naar: Vlissingen en weer naar Steenbank

25 x 15 x 3  m

Pilot Vessel

De 'dubbeldekker' onder de pilots. Een paar maanden geleden waren we getuige van een scheve Perseus. Geboeid bleven we voor het raam zitten. Zou ze omkieperen? Links hing zo schuin in de Westerschelde dat je er iets van moest denken. Rechts kwam zo ver omhoog dat je afvroeg of de bemanning de balans moest inzetten.

Perseus werd volgens de mythologische overleveringen in een lege houten kist opgesloten en in zee geworpen. Samen met zijn moeder Danae. Zij werd destijds bezwangerd door Zeus -het zal ook niet- middels een golden shower van stof. In ieder geval spoelde de kist met Perseus en Danae aan op het eiland Seriphos.

Dat waren nog eens tijden: ze werden daar liefdevol opgevangen door een vriendelijke visser. Niet dat ze nog lang en gelukkig leefden, want het leven gaat altijd over woelige baren.

Zo schijnt de Perseus (Swath in loodswezen-termen) met zijn twee drijflichamen superstabiel te varen.  Volgens de nautische beschrijvingen: Het vaargedrag wordt positief beïnvloed door het gebruik van stabilisatievinnen in de twee drijvers die computergestuurd de stamp- en slingerbewegingen dempen.

Als Perseus en Danae dit zo'n pakweg 2000 jaar hadden geweten, waren ze wellicht in Nederland, misschien zelfs in Vlissingen aangespoeld. Links of rechts.

ODE AAN ELLY

zondag 12 maart 2017
14.00  UUR

ARM 44

van: Vlissingen

naar: dat zien we morgen dan wel weer

41 x 9 m

vissersboot

voor anker

De eerste echte zomerse dag. Het is filelopen op de boulevard. De eerste oldtimers zijn onder het winterkleed vandaan gehaald, ik zie wandelaars in poloshirts met blote mouwen, motorrijders brullen harder dan hun motoren. Een krioelende en zinderende drukte beneden. Ook op het water is het feest. De Primula komt langs, evenals een paar grote containermonsters. En de Rambiz (die ik vorige week tekende) laat zich huiswaarts slepen.

Ik besluit de stilte op te zoeken en wandel naar de binnenhaven. Ik beleef de eerste zomerse dag op mijn manier. Weg van de menigte is het heerlijk om voor het eerst dit jaar weer in de buitenlucht te tekenen. Geen pottenkijkers. Geen wind. Heldere weerspiegelingen. Mooie kleuren. Geen hysterisch 'bootjes spotten'. 

Ik wenste dat een van de vissersbootjes 'Elly' zou heten. Dat was mooi geweest op deze dag. Maart maakt vaart, maar ik sta even helemaal stil. 

Elly leerde ik kennen in de maand november, tijdens het project November = Vlisdingen. Ons contact verliep via een omweg, maar is voor mij erg waardevol: Elly en haar partner zijn altijd actief deelgenoot van mijn activiteiten. Hoe mooi... 

Elly is zomer: als ik haar zie, straalt ze. Ze heeft een warm hart,  haar kleurrijke verschijning doet iedere wolk verdwijnen. Ja, Elly is zomer. En vandaag voel ik de zomer. 

Dus deze tekening is voor jullie, Elly!

WEEKENDDIENST

zaterdag 11 maart 2017
17.30  UUR

MARY A

van: Rotterdam

naar: Antwerpen

113 x 18 x 5 (draft) m 

Law Enforcement

estimated time of arrival: delayed

In het kader van de weekenddienst vandaag een hele snelle. Alleen in kleurpotlood. De kleuren van de Mary A verraden haar thuishaven: Italie! Ik spotte haar, nog net voordat het een beetje donker ging worden. Ik zou er een leuk verhaal bij kunnen verzinnen. Qua Italie, qua kleur. Helaas vandaag even geen tijd. Morgen een nieuwe dag. Het schijnt dat de lente in aantocht is. Lichtzoete zontomaatjes met verse basilicum...

WEDSTRIJDPAKJE

vrijdag 10  maart 2017
16.00  UUR

ERIDANUS LEADER

van: Antwerpen

naar: BREMERHAVEN, DUITSLAND

199 x 32 x 8 (draft) m 

CARGO

estimated time of arrival: unknown

Ik heb de dagelijkse missie nog nooit zo snel volbracht! Met weinig fantasie en vanuit de goede hoek -geen perspectief- blijft er van de Eridanus Leader weinig meer over dan een rechthoekig blauw blok. Een log bakbeest. Een makkie vandaag.

Met iets meer fantasie waan ik me terug in mijn middelbare schoolperiode: ik 'zat' op trampolinespringen in Roodeschool. Nee, het was geen blauwe maandag. Ik denk toch zeker dat ik het drie jaar heb volgehouden. En we sprongen best hoog, qua competitie. Ik herinner me dat we voor wedstrijden ver het land in moesten zakken. Logisch vanuit standplaats Roodeschool en logisch als je bedenkt dat de trampolineclubs in Nederland dun bezaaid waren.

We hadden wedstrijdpakjes: gemaakt van stretch lycra. Donkerblauw met een iets lichtere, een nog iets lichtere en een witte streep. Zoals het dessin van de Eridanus Leader. Dat stretch was noodzakelijk. Bij mij sloot dat pakje strak aan, bij een aantal clubgenotes (nee, er waren geen springende jongens in Roodeschool) draaiden de drie veel bredere strepen als slagroomcurves om hun lijf.

Bij het zien van de Eridanus Leader vanmiddag ben  ik even weer terug in Roodeschool, bij onze wedstrijdtenues. En zie ik het schip zwaar op de elastieken van de trampoline deinzen, amper omhoogkomend, zuchtend onder haar eigen gewicht.

...EEN RUSSISCH SCHIP

donderdag 9  maart 2017
14.15  UUR

CHAROITE Санкт-Петербург 

van: Antwerpen

naar: HALLSTAVIK, ZWEDEN

90 X 14 V x 6 (draft) m 

CARGO

estimated time of arrival: Mar 14 08.00

Niet alleen mijn topografiekennis groeit, mijn Russisch gaat ook met stappen vooruit! Er zit een soort logica in die taal. Zo zie ik meteen dat Санкт-Петербург Sint Petersburg is. Toen we hier in Vlissingen net voet aan wal zetten, kwam er een schip voorbij met eindbestemming Moermansk. We zeiden in koor: "De volgende keer varen we mee. Tot Moermansk!" De tweede keer zeiden we het weer en de keren daarop verdiepten we ons in de mogelijkheid om een stukje cargo te zijn: drie weken lang geen internet, een smal stapelbedje in een hut met Panamese bemanning en iedere dag haverkoeken. Hoe idealistisch danwel idyllisch, het rauwe leven op zee.

Ik zou me verheugen op drie weken afzondering, richting de eeuwige kou van Moermansk, steeds meer de duisternis in, zodat je op uiteindelijk het verschil tussen dag en nacht niet meer ervaart. En wat te doen aan boord? De hele dag tekenen! Ieder hoekje van het schip naar Moermansk zou ik willen registreren, werkelijk ieder hoekje, ieder detail. Zodat ik bij terugkomst in Vlissingen al mijn schetsen tot een schaalmodel zou kunnen uitvouwen.

"Weet je wel wat dat kost?!? "riep Auke verontwaardigd, toen hij zich op het internet aan het inlezen was. Het tarief per nacht  meevaren op een vrachtboot is bijna twee keer zo hoog als dat van een cruise in de Caribbean. "En dan heb je WIFI, zwembad, bingo, buffet op de koop toe!"

Weg haverkoeken!

We hebben onze meelift-actie op een Russisch schip dus even geparkeerd. In de hoop dat we binnenkort iemand leren kennen die ander brood of andere koek in mijn missie ziet. Maar ondertussen kan het geen kwaad je de taal een beetje eigen te maken. Wordt vervolgd...

MIMOSA

woensdag 8 maart 2017
13.15  UUR

BALTICA

van: Port of Ajos Finland

naar: Antwerpen

157 x 25 x 7 (draft) m 

Cargo Haz A

estimated time of arrival: Mar 08 17.00

Vandaag is het Internationale Vrouwendag. Eigenlijk ben ik daar te nuchter voor, en het was waarschijnlijk aan mij voorbijgegaan als ik niet via de sociale en prive media op de hoogte was gebracht. In Italie wordt het uitbundig gevierd en krijgt iedere vrouw  van man, zoon, vriend of willekeurig wie een bosje mimosa. Mijn appjes en messengers pingelden vanochtend al vroeg met lieve berichtjes met mimosa-foto's van mijn Italiaanse vrienden.

Wat zou het mooi zijn als er vandaag een Grimaldi langs zou varen. Zo grote knalgele Italiaanse maffiaboot, met meestal ondefinieerbare cargo. Dan had ik een beetje in de stemming kunnen komen. Want zo'n grijze, regenachtige dag als vandaag verdient geen enkele vrouw.... Zelfs niet op 8 maart.

Ik ga via marinetraffic.com op zoek naar een schip dat Mimosa heet. Wereldwijd varen er momenteel verschillende schepen onder deze naam, de meeste ver van de druilerige Westerschelde. In zonnige oorden. Het zou ook te mooi geweest zijn; toeval kun je niet afdwingen.

In plaats van al dat moois kreeg deze vrouw vanmiddag een roestbak uit Finland cadeau. De Baltica die bijna op plaats van bestemming, Antwerpen, is. Onze Hollandse pilots voeren de loodsenwissel uit, in het geel, en als ik door de wimpers van mijn ogen kijk en mijn zicht laat vermengen met de regendruppels op het raam, zie ik in gedachten een bosje mimosa. Een plukje geel tegen een grote groene achtergrond.

FRANS en STOELMANS

dinsdag 7 maart 2017
16.15  UUR

FRANS NAEREBOUT

van: Vlissingen

naar: Vlissingen

150 x 28 x 8 (draft) m

Buoy/Lighthouse vessel

estimated time of arrival: zo rond 16.30 uur

Frans Naerebout (1748-1818) was een moedig redder van schipbreukelingen en een onverschrokken loods. Tot zover de geschiedenis. 

Vandaag alleen een historische research-actie. Ik heb dit bootje vaker voorbij zien varen en bovendien is Frans Naerebout een naam die veelvuldig in Vlissingen voorkomt. Dit schip is een van de drie zeegaande betonningsvaartuigen die het plaatsen en het onderhoud van de boeien verzorgt, standplaats Vlissingen. Benieuwd wat 'ie vandaag heeft moeten doen. Da's lastiger te herleiden. Je kunt op diverse sites de gangen van een schip nagaan, wat ze vervoeren, hoeveel knopen er aan de jas van de kapitein hangen. Nee, voor de missie van Frans N. zou ik toch echt bij een kenner moeten aanbellen. maar daar voorziet het project MAART MAAKT VAART niet in. 

Ik ben intussen al behoorlijk ingewijd in de Seaport Codes of the World. Dus ieder getekend schip vraagt om een zoekactie op land- en havenplaats. Zeer goed voor mijn topografische aanvullende kennis. Auke en ik hebben jaren geleden onze lagere schoolrapporten naast elkaar gelegd. Wat was ik trots op een 9 en half voor aardrijkskunde in de zesde klas. Bleek meneer een 10 min te hebben... Nu kan ik hem af en toe de loef afsteken, want van sommige havenplaatsen heeft hij nog nooit gehoord. Ik nu wel! Weet u bijvoorbeeld waar Stoelmans ligt? Ik lekker wel!

De kustwachtboot Frans Naerebout is qua topografie niet interessant. Hij vertrok uit NL VLI en kwam vanmiddag om 16.15 weer terug in NL VLI. Maar wel een lekker compact bootje om te tekenen. En vandaag een keer geen blauw, maar geel. Behalve de onderste streep van het vlaggetje achterop dan... Het vlaggetje van moedig en onverschrokken.  

van tuig naar tug

maandag 6 maart 2017
9.20 UUR

IKAR 

van: Antwerpen

naar: Gdynia  (Polen)

30 x 8  m

Tug

estimated time of arrival: 9 maart 13.00 uur

Gisteren (zondag) heb ik de boot gemist. Ik liep de marathon in Brussel. En daar heb je geen schepen, of gracht. Daarentegen wel veel regen. Even had ik het idee om van mijn startbewijs een bootje te vouwen en deze in een van de vele plassen te leggen, om toch maar een tekening te kunnen maken. Maar de buien weerhielden me er van.

Op weg naar daar waar het gisteren moest gebeuren, hadden we een omrijd-stop. Het doel was Doel, een ghosttown op de linkeroever van de Schelde, vlak over de Nederlandse grens. Zo'n beetje alles is ten onder gegaan aan de uitbreidingsplannen van de havens van Antwerpen. Alleen de muren van de huizen staan er nog. Waar de openingen niet dichtgetimmerd zijn, kun je binnenkijken in een bizarre wereld van graffiti en verval; een aantal jaren thuishaven van krakers en tuig. Er schijnen nog een stuk of tien oorspronkelijke bewoners voet bij stuk te houden en tussen de braakpanden te wonen. Een buitenaards decor voor heel veel krankzinnige ideeen. Een uitgestorven walhalla voor tekenaars en fotografen. Helaas, ik heb geen tijd voor dit soort activiteiten. 

Vanochtend bij aankomst in Vlissingen gelukkig wel; een klein opdondertje in de Westerschelde. Normaalgesproken slepen dit soort tugs groot materieel; deze lijkt ontsnapt te zijn aan zware juk en ellende en koerst eigenwijs richting Polen, thuisland. 

Weekenddienst

... dit weekend te druk met heel veel andere dingen...

Een hele snelle vandaag, inktpennetje en een paar kleuraccentjes

En die van eergisteren heeft men nog tegoed:

FREESIA

vrijdag 3 maart 2017
9.20

DFDS SEAWAYS (FREESIA)

van: Gothenborg

naar: Gent

230 x 27 x 7,1 (draft) m

cargo

estimated time of arrival: Mar 03 12.35

Maart dreigde weer zo'n gevaarlijke maand te worden; een maand zonder noemenswaardige uitspattingen, een maand met het risico van een zwart gat. Februari heeft doorgaans de naam en de sombere reputatie, de onze was kleurrijk en enerverend op alle fronten: veel tekeningen van Costa Rica en Panama, een liveverslag van de bevindingen bij het Panamakanaal bij Omroep Zeeland, het inrichten van mijn expositie in het verre Uithuizermeeden, de gastlessen op de middelbare school van mijn neefje en nichtje, de Meet & Greet bij Scherer Design, het ophangen van de Vlisdingen in Ter Reede, een week een neef te logeren, de Reis om de Wereld met Tovlock in boekhandel 't Spui....

Gelukkig bedacht ik op de valreep -zeg maar een soort loopbrug tussen wal en schip- dat ik in maart iedere dag een schip zou gaan tekenen. Pff, gered van de kolkende onderstroom van de Schelde! Ik zit er bovenop, iedere dag voor het raam. In het kader van MAART MAAKT VAART.

Ze zijn strak in het pak, hoogglans ultramarijnblauw en als ze langskomen, doen ze dat raamvullend. Ze dragen fleurige namen als Begonia, Primula, Magnolia en Freesia. Wie aan dek is verantwoordelijk voor de altijd zorgvuldige optelsom van op grijgescharkeerde containers? Daar zit beleid achter. Zo mooi als de schepen zijn , zo mooi is de vracht opgestapeld. Daar kunnen de Chinezen nog wat van leren! Hang Ying, Mang Hing en soortgenoten maken er altijd een potje van op het dek. Alsof de één-kind-politiek-kleuter met de blokkendoos heeft mogen spelen en flink buiten de lijntjes heeft gekleurd.

Vandaag een snelle schets van de Freesia Seaways. Om de immensiteit aan te geven (soms zijn alle verhoudingen zoek richting de einder) heb ik de Pilot Vessel Honte van onze Belgische loodsdienst er bij getekend. Want verschil moet er zijn.

EEN NIEUW PROJECT

Omdat maart altijd zijn/haar staart roert, er nog steeds onverwachte stormen op komst zijn, verdiep ik me in de wilde vaart. 

Er komen hier per dag zoveel schepen de huiskamer binnenvaren... En aangezien het er op lijkt dat ik de maand maart hoofdzakelijk in Vlissingen ben: tijd voor een nieuw project. Iedere dag een schip. Afhankelijk van het moment dat ik thuis ben en voor het raam zit.

woensdag 1 maart 2017
16.30

YM Wondrous (Yang Ming)

van: Antwerpen

naar: Piraeus

368 x 51 x 15 m

cargo

estimated time of arrival: Mar 08 19.00

en o ja. Ik probeer iedere keer een verhaaltje bij het schip te vertellen. Vandaag nog even niet. 
Ik moet er nog inkomen.

OMHOOGVAREN

Waar ben ik:      Panamaknaal, de Miraflores-sluizen
Wat zie ik:          De Western Lucrezia in een benarde positie

"... die boot hebben we dus net gemist..." 

In Panama-City zijn ze er blijkbaar aan gewend. Wij niet. Dan kun je op je hotelkamer met WIFI de allerleukste routes hebben gedownload, eenmaal buiten in het verkeer loopt alles vast. Auke verwenst het gemiddelde gedrag van de medeweggebruiker. "Totaal geen respect voor een ander!" Met moeite kan hij invoegen. Met moeite ontwijkt hij iedere macho die in een grotere auto rijdt. Latino's hebben een ego. Maar Auke even niet. Rijden in Panama-City is respect hebben voor je eigen gave om met 4 paar ogen te overleven in het verkeer.

Dus komen we veel later dan gepland aan bij de Miraflores-sluizen in het Panamakanaal. De auto is nog onbeschadigd en op de parking zien we een hele grote voorbijschuiven. De containers torenen er bovenuit. Auke kijkt een beetje teleurgesteld. Die boot hebben we dus gemist.

Ik zie het net even van de andere kant: hoe mooi dat we dit containermonster nog even mogen uitzwaaien. Want we zijn bij het Panamakanaal en daar kom je niet dagelijks. En wat wij daar doen? Bootjes kijken. Als je je vrijwillig maatschappelijk verantwoord inzet, mag je daar ook maatschappelijk verantwoord de vruchten van plukken. Dus een maatschappelijk verantwoorde korte verlenging van een werkreis naar Costa Rica ligt voor de hand: Panama! Nu we toch in de buurt zijn...   

We hebben in die zin een beetje pech: er ligt slechts 1 schip te wachten om door de Miraflores gesluisd te worden en om vervolgens 16 meter te worden opgetild. Maar 1 schip is beter dan geen schip. Het is een spectaculair evenement: de Western Lucrezia - varend onder Cyperse vlag- wordt aan twee kanten synchroon door 6 treintjes met kabels de eerste bak in getrokken. Op de centimeter nauwkeurig; ik heb het gevoel dat mijn hand net nog tussen wal en schip past. Na 6 sluisdeuren kan de Lucrezia weer ademen en vaart ze noordwaarts. Het heeft al met al een klein uurtje geduurd en we hebben alle handelingen kunnen volgen. En daarna blijft het vooralsnog stil op het Panamakanaal. 

 's Middags in de hotelkamer ga ik de Lucrezia zoeken. Shipfinder geeft rond Panama-City niets prijs; vreemd voor een betaalde app. We hebben vanochtend toch degelijk schepen gezien! Ik probeer het via andere kanalen en vind haar via Google op marinetraffic.com. Onze Lucrezia is nog niet echt opgeschoten, want volgens de timetable ligt ze nu ter hoogte van de Centennial Bridge Pan American Highway, zo'n kleine 10 knopen verder.  

Ik juich als een scheepstoeter als ik de bestemming lees: NL TNZ !! En op 22 februari zal madam Lucrezia Vlissingen passeren.... Ik geloof niet in toeval. Waren we vanochtend op tijd geweest, hadden we haar gemist. Waren we later gegaan, hadden we haar gemist. Ik check op marinetraffic.com welke schepen nog meer richting Nederland varen. Geen enkele.  

Op 22 februari zit ik voor het raam om de Western Lucrezia te zien en vast te leggen. Die boot ga ik niet missen!

het vervolg, maar dan aan de overkant...

AGNES TEKENT & VERTELT ERBIJ… impressies uit Zeeuws-Vlaanderen

Waar ben ik:       iets buiten Hoek. Het heet hier Altena

Wat zie ik:           tien huisjes op een rij. Allemaal anders.

“We moeten betalen om hier in en uit te kunnen.”

Als je vanuit de Westerscheldetunnel de 7 kilometer duisternis verruilt voor de frisse Zeeuws Vlaamse hemel, kun je kiezen uit twee vooruitstrevende vergezichten: rechts een ritmische compositie van  opslagtanks, en schoorsteenpijpen die overtuigend concurreren met die hemel. En links immer één van de sluizen die brutaal diezelfde hemel bestijgt. Zo van: hier sta ik. Recht omhoog. De scheepvaart dienstdoend, de economie kussend….

Ok, daar zijn we. In Zeeuws-Vlaanderen. Maar nu even met onze benen op de grond. Na deze poëtische horizon begint het gewone leven en zie ik rechts tien huisjes. Op de achtergrond de skyline van Hoek. De tien huisjes staan daar zichzelf te zijn, helemaal alleen, samen. Allemaal anders qua bouw. Een mooi rijtje. Hier wil ik heen en hier wil ik  meer van weten.

Het regent, dus vanuit de auto maak ik een snelle schets. Een man met handschoenen rijdt dwars door mijn lijnen. Ik onderbreek hem. Het lijkt of hij zich overvallen voelt. Volgens hem kan ik het beter vragen aan Dirk. “Die woont hier al langer.” Hij wijst naar het huis met de groene kozijnen.

Dirk in een blauwe tuinbroek verschijnt en in de deuropening probeer ik mijn missie uit te leggen. Ik mag binnenkomen. “Wij zijn de reservebelgen, he?” grapt hij in het gangetje. Binnen tref ik Francien, zijn vrouw. De deur die Dirk voor me opendeed, die deur is onmogelijk om mee in huis te vallen. Want Francien zit achter een groot apparaat, en daar kan ik niet omheen. Ik kan het niet negeren. Haar ogen gaan hard achteruit. “Macula-degeneratie” legt ze me uit. En het apparaat is een beeldschermloep. Centimeter voor centimeter leest ze de krant en vervolgens gaat mijn schetsboek eronder. “Gezonde mensen hebben honderd wensen;  zieken maar één” relativeert Francien, terwijl ze mijn tekeningen onder het apparaat doorschuift.

Ik heb vragen over het buurtschap Altena. De tien huisjes. Arbeidershuisjes, ze hoorden oorspronkelijk bij de boerderij, iets verderop, huis Altena. Dirk vertelt over bouw van de huizen, de jaren dertig toen de Franse kap, een dak met een knik, populair werd. Dirk werd geboren in Terneuzen, Francien in Philippine.  “We hebben een touwtje tussenbeide gespannen, en waar het brak, zijn we gaan wonen; da’s hier. Zo’n beetje precies halverwege” vult Dirk aan.

We kletsen wat af. We hebben het over het mussenrestaurant op de achterplaats. De vogels krijgen daar goed te eten en fladderen af en aan. Over Dirk’s werk als loodgieter. “Tegenwoordig heet het installateur…” bromt hij. Over hoe je een protestant of katholiek in Zeeuws-Vlaanderen aan zijn achternaam kunt herkennen. Maar ook over de positie van dit stukje Nederland. De grap over de nepbelgen bij binnenkomst krijgt een vervolg. Dirk noemt zichzelf één van de vele bewoners uit de overzeese gebieden. “Overzeeuws” verbetert hij. En ja, ze moeten betalen om hier er in en uit te kunnen. Nee, wat dat betreft zijn Francien en Dirk helemaal op België georiënteerd.

“Jij hebt eigenlijk best wel een mooi beroep, he? Overal een beetje rondsnuffelen…” merkt Dirk op.  Ik ben dankbaar dat ik bijna drie kwartier bij deze lieve mensen aan tafel heb gezeten. En een verhaal bij de tien huisjes kan schrijven. De ontbijtspullen staan nog steeds op tafel. Evenals de pillendoos. Een actieve mus raakt met de linkervleugel het raam. Francien gaat verder met haar kranten.

Eigenlijk is het hier te gezellig, maar ik moet weg. Er staan nog een aantal afspraken gepland vandaag. En omdat ik toch voor die tunnel heb betaald om in Zeeuws-Vlaanderen te komen, plan ik meerdere verplichtingen op dezelfde dag… Dirk is nieuwsgierig en vraagt wat ik dan allemaal moet doen. Als ik vertel dat ik onder andere naar Zaamslag moet, drukt hij me op het hart langs te gaan bij Henk. “Doe hem de groeten, hij heeft een museumpje met allerlei spionagecameraatjes.”

In de auto, onderweg naar Zaamslag, realiseer ik me dat Dirk zo’n gelijk heeft: ik ben gezegend met een mooi vak. Overal een beetje rondsnuffelen… En ik verzin wat een museumpje met spionagecameraatjes kan zijn? In Zaamslag waag ik een poging. Dat museumpje blijkt een waar verhaal. Als ik aanbel bij Henk, zie ik op de voordeur een artikel uit de ScheldeXpress hangen. Hij is trots dat de eerste nieuwe krant zo’n groot artikel aan zijn Minox-verzameling heeft gewijd. En voor de tweede keer vandaag word ik verrast en ben ik nog lang niet thuis…

Het vervolg in 2017

Het vervolg in 2017

waar ben ik:       thuis, Boulevard de Ruyter, Vlissingen

wat zie ik:           vrij weinig, want het is mistig

"Natuurlijk heb ik de afgelopen weken flink doorgetekend!"

In de eindspurt naar december en de laatste stuiptrekkingen rondom het afkickproces na November = Vlisdingen, had ik het al voorspeld: er komt vast wel een vervolg. 

Zolang er genoeg te beleven valt, valt er evenveel te tekenen. Of nog meer. 

Een paar weken in mijn atelier in Casamaggiore deden me goed: tijd, rust en ruimte om een aantal schetsen en monotypes (gebaseerd op oude foto's van De Schelde) uit te werken op grote doeken. Deze kingsizes zijn inmiddels in Nederland aangekomen en vertrekken half februari naar het noorden des lands, alwaar ze een rol spelen in een project en expositie. Maar ook in Italie waren er iedere dag dingen. Dingen om te tekenen, opvalllende of gewone dingen.

De leukste verrassing kwam van de overkant. Ik ben gevraagd het concept November = Vlisdingen te continueren voor de weekkrant ScheldeXpres, Zeeuws-Vlaanderen. Dit verse huis-aan-huisblad is het resultaat van de fusie van de regiobladen In Het Vizier, Streekbeeld en De Eenhoornkrant. 

Mijn eerste tekeningen en interview heb ik intussen gemaakt en geschreven, en o o o wat blijft het toch fantastisch om gewoon weer bij een onbekend huis aan te bellen en je te laten verrassen door wat zich aandient! Na publicatie van de krant, zal ik het artikel hier op dit blog plaatsen en vergroten we de actieradius van Agnes in Vlissingen voor het gemak even naar het maximale wat je uit het voetveer naar Breskens –dus de overkant-  kunt halen.

Hieronder een aantal schetsen van de afgelopen maand:

Optreden van Oekraiens Mannenkoor Orpheus in ter Reede, Vlissingen

Kerstavond bij de familie Felicioni, Casamaggiore

Cachi van Giulia

teruggevonden tubetjes aquarelverf, ooit nog van Auke's moeder

uitbreiding landinwaarts van het natuurgebied 't Zwin, tussen Retranchement en Cadzand

concert Kon. Harmonie Ons Genoegen & rapband de Hobbyisten in de St. Jacobskerk, Vlissingen

hoge-golf-spotters op de Boulevard de Ruyter, tijdens storm & springtij

het veer Breskens-Vlissingen op zondagavond

RIJ

(op veler verzoek, met name voor degenen die later ingestapt zijn, alle illustraties op een rij. Alle bijbehorende verhalen zijn te vinden door steeds naar beneden te scrollen en te klikken op oudere berichten)

-----------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------