dinsdag 13 april 2021

VLISDINGEN & MISDINGEN, DEEL 4 HET BELLAMYPARK

 Over plekken in de stad die waren; plaatsen met een verhaal.
Verloren Vlissings verleden als het nieuwe schoonheidsideaal.



De editie 2000 heeft de meeste indruk op mij gemaakt. Anouk, BLØF… Zoveel bezoekers! Het mooiste Bevrijdingsfestival” Pieter werkte lange tijd in de horeca op het Bellamypark en probeert de sfeer van 5 mei 2000 te omschrijven. “Ik tapte bier bij Frapo’s en was de enige nuchtere aan het eind van de dag. Vlissingen was inmiddels een braaf stadje geworden. Zelfs met zoveel mensen op een dag. Het was gemoedelijk. Wat een goede sfeer!”

Wat de Koopmanshaven was, werd park. Ik herinner me de uitspraak van Frans. Ik leerde hem kennen in 2016, toen ik net in Vlissingen woonde en met het project Vlisdingen bezig was. “Het Bellamypark? Park? Allemaal roestbakken met bossen hooi!” Hoe mooi is het contrast met een zin uit een tekst vol herinneringen aan Vlissingen van Christiaan Feij: “…de kastanjebomen in bloei op het Bellamy, de muziektent en De Witte Ballons.” Ik blader door archieven en zie op zwart-witfoto’s de muziektent voor dit café, dat later de plek werd waar Pieter tapte.

We kijken uit naar de maand mei. En als ze er is, missen we haar in alle gradaties van vreugde, kleur en feest. Bevrijdingsdag gaat dit jaar digitaal. Dus extra fijn om even terug te kijken naar tijden waarin alles nog gewoon kon. De illustratie is een compilatie van allerlei feestelijkheden op het Bellamypark, variërend van een gymnastiekdemonstratie van de Vlissingse turnvereniging (toen mannen nog snorren en spieren hadden). En dit is tevens het toppunt van straatacrobatiek, lang, lang voordat Onderstroom werd geboren. En dan: die meiskes in 1929 in een schitterende kermisattractie met weinig PK’s. De kleurrijke tekeningen zijn gemaakt tijdens Bevrijdingsfestival en Onderstroom in de laatste jaren.

Ondertussen begint het bij de horacaondernemers te gonzen. Misschien, misschien eind april. De terrassen open? Annika heeft uit voorzorg heaters in de 8 parasols laten monteren, zodat gasten ook met minder warm weer behaaglijk van een hapje of drankje kunnen genieten. Bij een van de buur-restaurants klinkt vanuit binnen harde muziek. Er ontstaat zin in.

“Een echt park is het eigenlijk nooit geweest” zegt Pieter. Hij wijst richting de Nieuwendijk. “De ene helft -achter de voormalige Brugstraat die het park in tweeën deelde- was parkeerplaats, en deze kant was een modderpoel. Het deel lag feitelijk het halve jaar klaar om op 5 mei aangestampt te worden. De rest van het jaar was het niet meer dan wat struikjes en veel hondenpoep”.

Hij is trots op Vlissingen als bakermat van zoveel festivals en straattheater. De sfeer van de afgelopen jaren moeten we nog even missen. Geen feest en biertjes op 5 mei op het Bellamypark. 

Kijk op www.bevrijdingsfestivalzeeland.nl voor het programma, waar Pieter momenteel met vele anderen aan werkt. En de knallende kleuren van vrijheid bedenken we er zelf bij.



dinsdag 9 maart 2021

VLISDINGEN EN MISDINGEN, DEEL 3. DE ETALAGES IN DE BINNENSTAD

Over plekken in de stad die waren; plaatsen met een verhaal.
Verloren Vlissings verleden als het nieuwe schoonheidsideaal.

DE ETALAGES IN DE BINNENSTAD, daar zouden we iets aan kunnen doen…

“Dat waren nog eens etalages! Zes weken voor pasen begonnen we al. Mijn vader maakte honderden paaseieren.” Mariet laat een aantal kleurrijke foto’s uit de jaren 70 en 80 van de grote smulvitrine van Banketbakkerij Schoenmakers in de Kerkstraat zien. En ik zie de kleurexplosie: gevulde chocolade-eieren, paaskippen… Handgemaakte beeldhouwwerkjes van cacao, marsepein en ander suikergoed. “De winkel en het hele huis lagen vol met strikken, linten en kantwerk waarmee we de ambachtelijke paasverrassingen verpakten; de hele familie werkte mee”

Hoe een schijnbaar willekeurig plekje in de Vlissingse binnenstad ineens een letterlijk tweede leven kreeg. Dankzij de geschiedenis. En het nieuwe schoonheidsideaal in acht nemend: kom maar op! Ik laat me verleiden door het lekkers in de Kerkstraat van nu. En ik laat me inspireren. De Slag om de Schelde -de oorzaak van al dit moois-  in CCXL laat nog op zich wachten. En de restaurants, terrassen… Spontaan winkelen duurt nog even. 

Het is Kinderkunstweek. Het thema ‘Niet te eten! Voedsel in de kunst’ gebruik ik om onze binnenstad een kleurrijke boost te geven. De ondernemers -dicht of open- werken mee in deze win-win. Ze stellen hun etalages beschikbaar voor de eerste Kinderkunstroute van Zeeland, die primeurt in… Vlissingen!  

Carin woonde in de 70-er jaren in de Kerkstraat, tegenover bakkerij Schoenmakers. Haar vader had de houthal ertegenover. Ze haalden dagelijks om 6.30 uur harde broodjes. “Mijn zusje Eveline en ik mochten ieder jaar meehelpen in de kelder om de zakjes met paaseitjes te wegen, terwijl Mariet’s vader de mooiste paasfiguren maakte. Vlak voor het paasweekeinde mochten chocolade-eitjes zoeken in hun achterkamer.” Carin herinnert zich de etalages maar al te goed.

Yannick is één van de kinderen die tijdens de Kinderkunstweek een eigen variant op het thema taartjes en gebakjes heeft gemaakt, en trots op het resultaat. Nog trotser omdat zijn kunstwerk gedurende de hele maand maart in de etalage van de IJswinckel prijkt. 30 Locaties in de binnenstad en boulevard van Vlissingen fungeren deze maand als groot openluchtmuseum en podium voor de jonge kunstenaars. 

Mia van 6 kan niet wachten tot ze weet waar haar taart tentoongesteld wordt. “Ik wil er met iedereen heen om te kijken!” Anna van Brasserie Jong heeft een raam beschikbaar gesteld voor Zara en memoreert aan haar eigen kindertijd: “We hadden met de hele klas tekeningen gemaakt en die hingen allemaal bij mijn vader in cafe Soif. Zoiets vergeet je niet!”

Over etalages gesproken: Mariet heeft ondertussen de hare geheel ingericht in paasstijl: het cultureel erfgoed van de bakkersfamilie is de komende tijd te bekijken in de Walstraat, nummer 24. Als u dan toch een keer een rondje door de stad loopt om de hedendaagse taartcreaties van de kinderen in de Kinderkunstroute te bewonderen, loop dan ook langs de etalage van Mariet om even terug te gaan in de tijd. 

En verder al het goeds de komende weken, open of dicht. We moeten er samen wat van maken in de aanloop naar pasen. Laten we er in ieder geval kleur in houden!

maandag 8 februari 2021

VLISDINGEN EN MISDINGEN DEEL 2: PLEIN VIERWINDEN

Over plekken in de stad die waren; plaatsen met een verhaal.
Verloren Vlissings verleden als het nieuwe schoonheidsideaal.


Als ik het woord huishoudschool laat vallen, barsten de vriendinnen los. Corry: “Ik hield niet van koken -nu nog steeds trouwens niet- maar we moesten toen voor de leraressen de maaltijden bereiden. Onze worteltjes waren aangebrand en wat dacht je: ik heb zó uit het raam gegooid!” Ze schaamt zich er nog een beetje voor. Jannie slaat haar handen voor haar mond.

Plein Vierwinden in 2021: een mooi contrast tussen historische gevels en de twee hoogste kranen die Kop van het Dok uit de grond gaan trekken. Menig toerist ervaart dit pleintje altijd als geschiedenis, maar schijn bedriegt. De kale lindes staan als knoestige eeuwige arbeiders met hun mouwen opgestroopt, maar pas sinds eind jaren ’70. Menig Vlissinger weet echter dat de gevels uit de voormalige Kolveniersstraat komen, en nu op de plek waar voorheen de huishoudschool stond. 

Gesa is één van de leraressen van deze huishoudschool in het Groenewoud. De 50-er jaren: “Ik was amper 10 jaar ouder dan de meisjes…. Huishoudkunde, koken, wassen, strijken. De meisjes namen van thuis het was- en strijkgoed mee; en voor de kooklessen bestelde ik van te voren alle ingrediënten. En nadien werden alle laatjes gecontroleerd. Of al het bestek schoon was en op de goede plek lag. De theedoeken moesten met de bolle kant naar voren hangen.”

Discipline en netheid waren aan de orde. De worteltjes van Corry hadden zich helemaal kapot gelachen om de huidige opstandelingen, die uit onvrede binnensteden geweld aan doen. 

Gesa werd geboren in de toenmalige smederij, het pand voor de huishoudschool. “We speelden op de zolder met alle kinderen uit de buurt; mijn vader had boven het bedrijf een grote schommel gemaakt.” Ze zwaait met haar armen. Kijkend naar de oude zwart-witfoto komen de herinneringen weer boven. “Kijk, die bakfiets… En dat was toen onze auto!” En ook -bijna op dezelfde plek- de kranen die boven de huisjes in de toenmalige Rioolstraat uittorenen. Alleen iets minder hoog dan nu.

Tijdens mijn wandeling met de dames vult het pleintje zich met anekdotes en veel “oja!” En over hoe discipline en netheid je vormde.

Ik neem het goede voorbeeld en raap een vierkant servetje van de tegels, waarschijnlijk weggewaaid uit een take-awayhapje uit de Walstraat. “Open punt links boven” citeert Jannie, terwijl ze in de lucht met haar handen een theedoek vouwt.





dinsdag 12 januari 2021

VLISDINGEN & MISDINGEN DEEL 1 KETELMAKERIJ

 


Vlisdingen & misdingen

Over plekken in de stad die waren, plaatsen met een verhaal.
Verloren Vlissings verleden als het nieuwe schoonheidsideaal.

Jo fietst iedere week wel een keer over het terrein. Betonkisten, kranen, grondverzet. Kop van het Dok in aanbouw. Ook rest van het Scheldekwartier heeft hij zien groeien. “Handwerk is er amper nog bij. En het gaat razendsnel.” Hij wijst op Blok D van de Jan Weugkade, de Ketelmakerij.

Op de plek waar –na een brand- in 1882 een nieuwe machinefabriek verscheen (een ketelmakerij, smederij, kopergieterij en een scheepstimmerwerf) met Chrystal Palace-allure zijn de pas opgeleverde woningen aan de kade nagenoeg bewoond. Ze kunnen de goedkeuring van Jo dragen.

Als medewerker op de tekenkamer kende Jo de voormalige scheepswerf van binnen en buiten. “Ik ontwierp specialistische gereedschappen; ja, geen hamer of beitel, he? Dus ik kwam toen op alle plekken op het Scheldeterrein, omdat voor alle afdelingen speciale instrumenten gemaakt moesten worden”.

 

Kees is één van de bewoners van deze nieuwe Jan Weugkade, waar de woningen zich qua architectuur kunnen spiegelen aan en mogen knipogen naar de overkant, de voormalige zware plaatwerkerij. Indrukwekkende raampartijen in staal memoreren het industriële verleden. “Het gaat hier mooi worden!” Het grootste deel van zijn leven is hij Vlissinger en hij heeft alle facetten van de scheepvaart meegemaakt. Hij prijst zich gelukkig op deze plek. Het was een bewuste keuze om in de binnenstad te gaan wonen.

Hij ontvangt mij in de hoekwoning waar warme kleuren en prachtige schilderijen me omarmen. Voor iemand met een zeevaartachtergrond is de switch van Boulevard de Ruyter naar het Scheldekwartier wellicht ongebruikelijk, maar Kees en zijn vrouw genieten van de binnenstad. “Wat dat betreft zijn we stadsmensen! Alles lekker dichtbij, de sfeer van Vlissingen.” Hij herinnert zich de tijd dat de neuzen van de schepen boven de stad uitstaken, de tijd dat hij op de zeevaartschool zijn rangen haalde.

 De binnenstad van Vlissingen werd toen geregeerd door de toeter. Ook Jo neemt me even mee terug in de tijd. “Ik woonde in de Verkuijl Quakkelaarstraat en we gingen destijds tussen de middag nog naar huis om te eten. We hadden anderhalf uur tijd. Als de toeter na het middagmaal ging, wist je dat je nog tien minuten had om op de werf te komen.” Of hij de toeter in het Vlissingse mist? “Nee, maar ik kan ‘m zo weer horen. Zo was dat nu eenmaal elke dag... En het hoorde bij die tijd.”

Niet alleen Kees voelt zich in deze nieuwe setting helemaal thuis. Ik spreek een aantal jongere bewoners die de verhalen van Jo en Kees slechts als verhalen kennen, maar deze generatie is wel met het maritieme van Vlissingen opgegroeid. Een aantal is werkzaam in de hedendaagse shipbuilding en ervaart dit nieuwe stukje Vlissingen als stoer.

Tijdens de voorbereidende werkzaamheden voor het bouwrijp maken, kwamen de funderingsresten van de oude Ketelmakerij tevoorschijn. Museum Scheldewerf, de voormalige Verbandkamer, heeft in haar collectie een aantal prachtige foto’s van dit markante gebouw, waarvan -behalve een deel van de boogramen- helaas niets meer bewaard is gebleven.

Ik nodig alle Vlissingers uit dit historische deel van de binnenstad te komen bekijken. De nieuwe bewoners vertellen graag over het nieuwe en de vrijwilligers van Museum Scheldewerf graag over het oude!    

dinsdag 8 december 2020

DUBBEL SONNET

 De laatste column van het jaar. 



het bijzondere, verwarrende, frustrerende jaar 2020. Het jaar waarin iedereen zich gezegend voelde, zolang de gezondheid alles oversteeg. Het jaar waarin de Vlissingse ondernemers verschillende klappen kregen, maar steeds probeerden terug te slaan; het over een andere boeg gooiden of de bakens moesten verzetten. Maar ook het culturele en maatschappelijke leven kreeg een dreun: wat hebben we kleur, muziek, kunst binnen en buiten gemist.

Onderstaand dubbelsonnet schreef ik naar aanleiding van een positief bericht dat ik kreeg van één van onze ondernemers: 

“Zo mooi om te merken hoe goed we als ondernemers elkaar weten te vinden en willen ondersteunen. Even een telefoontje van je concurrent om te vragen of het nog wel gaat. Delen van succes en samen op zoek naar mogelijkheden. Hulde aan de alternatieve business zoals de online modeshows, private shopping, thuisbezorgen door kledingwinkels, van je restaurant een winkel maken, kerstpakketen verkopen i.p.v. bier schenken aan je gasten. Al die afhaalmenu’s...” 

Dus, voor iedereen die het verdient en zijn/haar best heeft gedaan, desnoods mijmerend aan onze waterkant: 


Op afstand staren de containerschepen

naar het doven van de lichten op de boulevard,

en ook de terugvarende viskotter neemt het waar.

Helaas hebben we allemaal maar al te goed begrepen


dat we machteloos stonden in het afgelopen jaar.

Maar de ondernemers zijn zo gauw niet kapot te krijgen

en proberen met noodoplossingen de boel te ontstijgen

en daarmee helpen ze zichzelf, maar nog meer elkaar.

 

Zoals de Scheldevloedlijn ritmisch komt en gaat

zal het tij voorzichtig moeten keren.

De stad en ondernemers wensen nieuwe regelmaat


met een balans tussen realiteit en realiseren.

De boulevard staat in haar nachtgewaad

de heldere sterrennacht te trakteren


op vele reflecties van het licht in de zoute zee.

Ruwe klauwen kunnen ijzer met handen breken;

dat had de vorige generatie al goed bekeken

en de mentaliteit groeide met de jaren mee.


Met een gelakte nagel kun je ook een snaar beroeren

met klanken zoet, een nieuw begin

en zachtkabbelende golven. De Schelde als een koningin

weet al eeuwenlang de schepen te vervoeren


naar een bestemming vol nieuwe kansen.

Laat ook ons genieten, wensen en hopen.

En zorg dat we samen vreugdedansen


maken in het nieuwe jaar. Een nieuwe start!

Misschien gaan er nieuwe deuren open

in ons aller toegankelijk Vlissings hart.


dinsdag 10 november 2020

LICHTPUNTJES

 Iedere maand op deze pagina het woord aan de outsiders die van deze stad houden: de tijdelijke werknemer, de toerist, de stagiair, de bezitter van een tweede huis, de immigrant: wie zijn het, wat intrigeert ze? Wat bezielt ze om hier te komen, te verblijven of zelfs te blijven?


Verdikkeme, het is weer die ongenode gast die roet in ons bestaan gooit. Het C-woord legt een deel van onze binnenstad nogmaals plat. Maar zoals we de eerste roetgolf overleefden, zien we nu ook weer lichtpuntjes. Een bestelde afhaalmaaltijd komt met de felle koplamp van een snelle scooter. De sfeerverlichting in de binnenstad doet haar best om de duisternis een warme gloed te geven.

Lucifer, de oorspronkelijke brenger van het licht, heeft ook al voor onze tijd een duivelse bijnaam gekregen en kan zich spiegelen aan het C-woord.

Ik besluit voor deze column met een zaklamp op pad te gaan, op zoek naar de binnenstadse ondernemers die met lichtpuntjes te maken hebben. En ze hun verhaal te laten vertellen. Onze ongenode gast gedraagt zich als een knijpkat in het nauwe duister, maar de Vlissingse ondernemers willen en moeten het C-woord overwinnen! 

Luc’s winkel is het mooiste en meest letterlijke voorbeeld van licht in de duisternis: zoveel soorten, maten en kleuren lamp sieren de etalage. En de altijd kritische Luc vult aan: “We moeten als ondernemers ons wel steeds gezamenlijk naar buiten presenteren: samen laten zien waar we sterk in zijn.”

In de Walstraat 68 is het een warm welkom, een kopje koffie, een luisterend oor. “En ook dat zijn in deze tijd kleine lichtpuntjes” zegt eigenaar Tonnie. Op de tafel liggen kadoosjes uitgestald. “De komende weken gaan we deze kleine geschenken -een bonbon, een kaarsje en een uitnodiging in een enveloppe- in de buurt rondbrengen. Dat zijn onze lichtpuntjes: de eenzame mensen met iets kleins en groots verrassen.” 

Cees straalt alsof zon en maan elkaar in de schijnwerpers zetten; daar heb je geen lucifer voor nodig. Cees verkoopt apparaten met knipperende lampjes en stekkers. De zaak verhuist binnenkort naar de schuin-overkant. “Dan zit ik meer in the picture, meer in het zicht!” En beter in het licht. En dan ziet hij ook zeker lichtpuntjes, zelfs in deze moeilijke tijd. 

Ik strijk de lucifer over de zijkant van het doosje en steek een kaarsje aan. Voor de eigenaren van de cafés,  waarvan sommige rouwadvertenties op de ramen hebben geplakt, voor de dichte deuren en de lege tafels in de restaurants. 

Laten we allemaal, samen, eens extra lief zijn voor de ondernemers in deze lastige tijd. Kijk in de koplampen van de bezorgbrommer of doe een take-away. Gooi eens, zoals Tonnie, een aardigheidje bij iemand in de brievenbus. Geef de lichtpuntjes door of zet iemand eens in de schijnwerpers! Dan kijken we vooruit naar betere tijden. 



zaterdag 31 oktober 2020

o k t o b e r o r a n j e #OKTOBERORANJE, iedere dag een tekening met oranje in de hoofdrol!



De laatste in de serie #OktoberOranje.
Hoe rond je zo'n project af? Ik dacht misschien aan enorme bos oranje bloemen om iedereen te bedanken voor de leuke reacties (in het bijzonder Emmy Leijnse 🧡)
Het is echter mijn uitzicht geworden, gisteren in de vroege avond, vlak voordat de lichten in de #Gevangentoren doofden. Wat woon ik op een prachtige plek. En wat schitteren er veel lichtpuntjes! Vooral in Vlissingen!





Op de een-na-laatste dag een brand ik mijn kaarsen. #Oktoberoranje begon als een vrolijk en opbeurend project: oranje lichtpuntjes in een druilerige, kille herfst. Ondertussen zorgen de corona-maatregelen wederom voor veel problemen. En is er ook nog zoveel ander groot en klein leed in de wereld...


Gruwelijk griezelige, grillige doch grappige (ze liggen echt in een deuk) gedrochten. Deel 29 #OktoberOranje !


Ze knallen je van verre tegemoet: de duindoornbesjes op de parkeerplaats van #Scheldemondcollege. Deel 28 #oktoberoranje.


En in het kader van Kleurrjk Vlissingen mogen deze zeker niet ontbreken. De meest gefotografeerde objecten van Vlissingen. Deel 27 #OktoberOranje


Deel 26 #OktoberOranje in het kader van Kleurrijk Vlissingen. Bellamypark 25.


Dag 24 van #OktoberOranje. Ik blijf nog even 'in de hofjes'. #Zeemanserve, alwaar ik gisteren 3 tomaten zag hangen...


 Met slechts 30-publiek een o zo bijzonder concert in de St. Jacobskerk. Rouh Tourat. Betoverend Arabisch-Andalusisch in een oranje gloed waarin deze betovering de kerk nog mooier kleurde. Een memorabele deel 25 #oktoberoranje


Op de 23e dag #OktoberOranje presenteer ik een bijzonder plekje, waarvan velen het bestaan niet weten. Hofjes hebben iets verborgens. Iets intiems en rustgevends. We kennen in Vlissingen #Zeemanserve, maar minder bekend zijn Hofje van Pauw, Hofje van Verre en het hofje achter de Korenstraat. Dit is het #Westdijkhof; ik kijk er dagelijks vanuit de keuken op.


Deel 22 #OktoberOranje. Schelpen in HB-potlood en een vleugje pastelkrijt.


Als je op het zaterdagmarktje Scheldeplein bloemen koopt, mag je een gratis plantje uitkiezen. Ik koos de lelie. En de knoppen gaan nu langzaam open. Dank Karin! Deel 21 #OktoberOranje



Deel 20 #oktoberoranje. H-potlood, HB-potlood, pastelkrijt. Souvenir van Hefswal: uien van het land van William Klijn.
Uit de oude doos/lappenmand: dessin uit de tijd van oma's gordijnen en jurk. Oma, Arjen, Opa Arie den Hartogh, Paula, Agnes en Tia. 1972, Uithuizermeeden, Hoofdstraat 252. In het kader van #OktoberOranje


Deel 18 #OktoberOranje. Mijn broer heeft ook een oranje sportauto. Branthracing op de brug voor de bandencheck.

deel 17 #OktoberOranje. Herfstbladeren. Pen, aquarel en kleurpotlood.




Op de helft! Deel 15 #oktoberoranje. Pompoensoep



Vanaf morgen weer door een kader kijken. Beperkt. Fiets met oranje bagagedrage (voor) voor Filiaal Vlissingen, met contrasterend blauwe pui. Deel 14 #oktoberoranje


Smaken verschillen.... Deel 13 #oktoberoranje.
Dealniettemin is deze altijd te bewonderen ergens in of rond de Breestraat.



#OktoberOranje part 12. Mandarijnen.


Deel 11: Oranje pompoenchili met kidneybonen en gele rijst. Omdat Francisca de meest originele en creatieve gerechten zonder vlees of vis maakt! Proeven bij Restaurant Solskin!


Raceboot.
Njord Balder, gisteravond 18.05 uur.


Ik kreeg van een tevreden opdrachtgever een hele mooie kaart. Naast het bedankje aan de binnenkant, stond links de tekst: "Omdat je iedere dag iets oranjes tekent, speciaal deze klaprozenkaart uit mijn collectie". Zo mooi! Dankjewel Marianne.


Deel 8 #OktoberOranje. Een spectaculaire verrassing tijdens het koken gisteravond: de magie van een spreeuwenzwerm. Wat een ongrijpbare schoonheid...


Bouwactiviteiten Kop van het Dok. #OktoberOranje. Oranje vooruitgang in de binnenstad. Een hele snelle aquarel.


In de serie #OktoberOranje. Speciaal overgevlogen uit Gioiella: de al vaker getekende melograni uit de tuin van #PodereSanLorenzo. Deze keer robuust in pastel en vieze vingers. Dankjewel Ans van Asten!

Deel 5 in de serie oranje oktober-items; om de boel wat op te vrolijken #OktoberOranje. Vanwege de wind overal in de stad; herfstbladeren. Dit exemplaar vond ik in de Gasthuisstraat.



Een strelitzia van de bloemenkraam op het zaterdagmarktje Scheldeplein. Wat een schoonheid voor € 2,-


Talens Ecoline, kleurnummer 311, vermiljoen.
Iedere dag een oranje tekening op A4. Om iedereen te inspireren met het moois in onze eigen omgeving.




Physalis uit de tuin van Bert en Bosje. Deel 2 in de themamaand #OktoberOranje. Iedere dag een tekening op A4, iedere keer in een andere techniek. Om iedereen te inspireren met het moois in onze eigen omgeving.




dinsdag 13 oktober 2020

SOMETHING OLD, SOMETHING NEW SOMETHING BORROWED, SOMETHING BLUE

 Iedere maand op deze pagina het woord aan de outsiders die van deze stad houden: de tijdelijke werknemer, de toerist, de stagiair, de bezitter van een tweede huis, de immigrant: wie zijn het, wat intrigeert ze? Wat bezielt ze om hier te komen, te verblijven of zelfs te blijven?



Te blijven. Absoluut, in dit geval. “Na al die jaren krijg ik eindelijk een Nederlands paspoort!” De Engelse Michelle, geboren in Worchester woont al 30 jaar in Vlissingen. Haar vader ging voor de Schelde werken en uiteindelijk was het de liefde waardoor ze hier bleef. Ze trouwde met een Vlissinger. 

Something old, something new, something borrowed, something blue is een traditioneel Engels gedicht over de voorwerpen die een bruid zou moeten dragen op haar bruiloft. Deze dingen zouden de bruid geluk brengen. Het gebruik is afkomstig uit de Engelse folklore, maar is ook in Nederland en België bekend geworden en overgenomen.  

Iets ouds, iets nieuws, iets geleends en iets blauws.

De Sint Jacobsstraat ademt meer en meer de sfeer van something old, something new en valt als een lekkere, knusse herfstjas om je heen. Zo’n jas waarin je in alle zakken een klein verrassinkje vindt. De dagen worden korter en virussen jagen ons naar binnen. En we hebben allerhande nodig om het thuis gezellig en aangenaam te maken. Cosy. Van een brand new lokaal biertje tot een vintage hebbedingetje. Oud wordt nieuw en retro is hip.

De ondernemers die dit straatje kleuren en fleuren zijn aan de blauwe maandag voorbijgegaan en geven de bezoekers een kaleidoscoop aan impulsen: een ambachtelijk stuk speelgoed, een Stetson, een originele Zeeuwse slipper en een kekke sneaker. Snuffelen tussen oude LP’s of in een rek met diva-dresses. Exclusieve stoffen en dito kidswear. Een huwelijkstattoo. Laat je scheren of neem de fiets. En of je ‘m nu van links of rechts neemt, vanuit de Sint Jacobsstraat kom je altijd op een gezellig pleintje voor een tapje of een hapje. 

Michelle trouwde traditioneel Engels: het oude was een ketting van haar moeder, die ook meteen borrowed was, omdat ze ‘m door moest geven aan haar zus. De jurk was nieuw en de blauwe pikante kousenband mocht de bruidegom ’s avonds publiekelijk doorbijten.

Michelle houdt van Vlissingen, de binnenstad en de boulevard. En van recht voor z’n raap. “Ik wil hier nooit meer weg!” 

Overigens luidt de laatste regel van het Engelse trouwgedichtje:… and a sixpence in her shoe. En ook dat muntje brengt geluk. Laten we met z’n allen ons geluk eens beproeven in de Sint Jacobsstraat, op zoek naar something old, something new. And something blue!